Van asbak naar stoep: een lesje in het afschrikken van nieuwe studenten.

Het is donderdagmiddag. Ik kom aan met de metro bij station Dijkzigt, in Rotterdam. Hier loop ik naar boven, waar ik tot mijn schok de hele stoep vol met rokende mensen zie staan. De walmen ruik je aan de overkant van de straat. Als ik dichterbij kom, zie ik dat de hele stoep onder de sigarettenrestjes ligt. Tot vorig schooljaar stonden we met zijn allen op het binnenplein van de locatie Museumpark, uit het zicht van de buitenwereld. Dit schooljaar is dat echter allemaal veranderd: de Hogeschool Rotterdam is rookvrij geworden.

 

Volgens de website van de Hogeschool Rotterdam willen ze door deze maatregel “studenten en medewerkers een gezonde werk- en studieomgeving bieden. Studenten en medewerkers moeten hun werkplekken en lokalen kunnen bereiken zonder de schadelijke effecten van meeroken te moeten ervaren”. Ze sluiten zich op deze manier aan bij de hype waaraan steeds meer instellingen meedoen: zo veel mogelijk plekken rookvrij maken. De overheid is hard bezig om een rookvrije generatie te creëren en ik heb hier wel begrip voor. De manier waarop de Hogeschool Rotterdam hieraan mee probeert te doen laat me echter lachen.

 

Waarom dit een lachertje is? Er gaan hier helemaal niet minder mensen door roken. De rokers zoeken gewoon een ander plekje om te roken en dat gebeurt niet altijd uit het zicht. Sterker nog: op locaties zoals Museumpark is de situatie zelfs verergerd. Waar de rokers voorheen in hokjes op het binnenplein stonden, domineren ze nu de stoep, waar de niet-rokers zich vervolgens doorheen moeten worstelen. Die zullen zich dus minstens twee keer per dag door een rookgordijn heen moeten wagen om naar school en naar huis te komen. Voor toekomstige studenten ziet het er ook niet heel smakelijk uit, goede reclame kun je het dus niet noemen. Op locatie Wijnhaven, waar ik op dit moment mijn minor volg, is het ook niet echt verbeterd. De studenten staan daar nog steeds vrolijk en zorgeloos op de stoep te roken. Het enige wat veranderd is, is dat de put waar je de peuken in kon gooien is weggehaald. Je raadt het al: die liggen nu allemaal op de stoep en op straat. Lekker dan.

 

Een rookvrije school is een mooi idee, maar in de praktijk zal dit alleen werken als je een rookvrije generatie voor je neus hebt staan. Ik denk dat het duidelijk is geworden dat we daar nog lang niet zijn. Een aanzienlijk deel van alle studenten steekt nog steeds vol genot een sigaret op. Als dat niet mag uit het zicht, doen ze het wel vol in het zicht. Ikzelf hoor daar ook bij. Wat moet we nu we niet meer op het binnenplein kunnen roken? Ik voel me nogal opgelaten wanneer ik bij de kudde op straat ga staan. Het ziet er niet uit en we maken er een bende van met z’n allen. Wat moeten mensen wel niet denken als ze langs de school lopen? Of wanneer ze met hun beïnvloedbare pubers een kijkmiddag komen bezoeken? Geef ons gewoon ons plekje terug, of op zijn minst een alternatieve plek waar we alles netjes achter kunnen laten, misschien zelfs met een dakje boven ons hoofd. Dat lijkt me niet te veel gevraagd.